Tavşan Pafpaf

Gölge Konuşuyor:

3-K Sınıfı’nın kitaplığından aldığım ilk kitap oldu. Aynı zamanda bu kitabı kitaplıktan alan ilk kişi ben oldum. Bu bakımdan kitapla ilgili gerçek değerlendirmeye ancak sekiz yaş grubundaki öğrenci grubunun vereceği dönütlerinden anlayacağım. Sınıftaki tek yetişkin olarak onlar adına karar vermek istemiyorum. Benim fikrim ilginç şeyler oluyor olsa da kitabı çok özel yapan şey yok. Ama çizimler ve renklendirme on numara.

Daha ziyade gökyüzü güzellemesi bu küçük çocuk kitabı. Küçük Mor Bulut zaten Tavşan Pafpaf’ın en önemli rol arkadaşı. Bunun yanında gökkuşağı, bulutlar, ay ve yağmurun olması Pafpaf’ın gökyüzü ile daha çok ilişki kurmasına neden oluyor.

Havuçlar rüyaları süslese de elmaların bu çocuk romanında daha çok rolü var. Böğürtlenler de bir etkinliğin parçası olmanın ötesinde bir rolleri yok..

Hayal gücünü gösteren ilginç şeyler oluyor. Pafpaf’ın kaybolması Alice’in harikalar diyarına yaptığı yolculuğu anımsatsa da mucizevi bir şey olmadığı için hayal gücü açısından güdük sayılıyor. Elmaların kurbağalara dönüşmesi de çok ilginç gelmedi. Hayal gücünü en çok faaliyete geçiren kırlangıçların Pafpaf’a gökkuşağını gösterme operasyonu oldu.

Çok mesaj kaygısı taşımasa da kitap, birtakım didaktik yönleri vardı. Bulutların renklerin ve hareketlerinden yağmuru anlatmak ve bunu da sezdirerek ve bunu hikayenin parçası yaparak vermek bence kitabın en büyük başarısı….