Alper Kamu : Cehennem Çiçeği

Gölge Konuşuyor:

Alper Kamu’nun ilk macerası Oğullar ve Rencide Ruhlar’ı çok sevmiştik. Herkes birbirine önerdi ve bu sayede roman çok okunanlar arasına girdi. Tavsiye işlerine girmeye tenezzül etmeyen ben bile kitabı tereddüt etmeden önerdim birilerine ve bu birilerinin kitaba övgüleri benim övgülerimi aşar boyuttaydı. Üstelik az kitap okuyan ve kitaplarla arası pek de iyi olmayanlar bile kitabı baş tacı ettiler. Tanıdığım gençlere, yeğenlerime bu favorim olmayan hoş kitabı önermiştim.alper-kamu-cehennem-cicegi_avatar_orj

Cehennem Çiçeği’nde bu sefer beş yaşındaki kahramanımız Alper Kamu’nun yeni maceralarla çıkıyor karşımıza. Çetrefilli problemlerin hakkından beş yaşın olgunluğu sayesinde çıkıyor. Tek sorun sanki onun alkol almasının önündeki engeller. Alper bir iki kadeh aldığında sorunlara çözmede motivasyonu artıyor, kafası daha iyi çalışıyor.

Olgun tavrına karşı çocuk arkadaşları da var Alper’in. Ne var ki, bu arkadaşlarıyla çok iyi anlaştığı söylenemez. Bundan dolayı romanda gerçekleşen bir Pal Sokağı ( bu sefere Paris Sokağı) macerasının dışında bırakıyor kendisini.

Romandaki iki ölü Adalet ve Mehmet’in hikayeleri de Alper için merak konusu.Mehmet’inkisi bir polisiye hikaye iken, Adalet’inkisi bir aşk hikayesi. her iki hikayenin sır perdesinin de Alper tarafından ortadan kaldıracağı kuvvetle muhtemel. Tıpkı romanın başındaki Pamuk Nine vakasındaki gibi. Çocuk yaşta cinayete kurban giden Mehmet’in ölümünün bir numaralı zanlısı yine bir çocuk olan abisi Ümit. Mehmet ve Ümit’in mensubu olduğu Siirtli aile gülümsetiyor okuru…

Gülümseten taraflardan biri de Alper Kamu’nun aşk hayatı. Drew Barrymore’a benzeyen doktor Begüm Gülüm ile şuh ve cüretkar bakıcısı Hatice Abla onun favorileri.

Alper Canıgüz ve onun gibi ironiyi iyi kullanan bazı genç yazarların yeni bir okur tipini de yarattığını söyleyebiliriz. Çok önemsiyorum bu yazarları bu bakımdan. Kaliteli okurlar  doğacaktır onların yazdıklarını okuyanlardan. Ben de işte bu yüzden (biraz ukalaca konuşacağım ama) Alper Canıgüz’ün romanlarını öneriyorum insanlara. Murat Menteş, Kemal Varol, Emrah Serbes ve başkaları da var tabii ki. Bu yazarların iyi birer okur olduğunu da bilmiyor değilim. İyi birer çöpçüler aynı zamanda. Kitaplarındaki çöp dağlarından bunu rahatlıkla görebiliriz.